ریزش موی آندروژنیک یا همان ریزش موی ارثی شایع ترین نوع ریزش مو در بین مردان و زنان است. این نوع ریزش مو ممکن است حتی از دوران نوجوانی و پس از بلوغ آغاز شود اما معمولاً در سنین بالاتر خودش را بیشتر نشان می دهد و با افزایش سن احتمال بروز آن هم بیشتر می شود. در ادامه ی این مقاله از مجله ی زیبا 360 بیشتر با این نوع ریزش مو آشنا خواهید شد.
ریزش موی آندروژنیک یعنی چی ؟
همانطور که پیش تر نیز گفته شد ریزش موی آندروژنیک یا همان آلوپسی آندروژنیک نوعی ریزش مو است که هم مردان و هم زنان را درگیر می کند. در مردان به آن طاسی با الگوی مردانه یا ریزش موی هورمونی هم گفته می شود و معمولاً موها در بخشی مشخص از سر دچار ریزش می شوند. این روند اغلب از خط رویش مو در پیشانی یا ناحیه بالای سر و تاج آغاز می گردد. در حالی که زنان بیشتر دچار کم پشتی یکنواخت در سراسر سر می شوند نه طاسی کامل.
الگوی این ریزش مو در زنان و مردان با هم فرق دارد. در مردان که به آن طاسی مردانه هم می گویند معمولاً شدیدتر و گسترده تر اتفاق می افتد. بر اساس آمار «مؤسسه ملی سلامت آمریکا» (NIH)، حدود ۵۰ میلیون مرد و ۳۰ میلیون زن در آمریکا به ریزش موی ارثی مبتلا هستند.
همچنین «انجمن ریزش موی آمریکا» گزارش کرده که ۹۵ درصد ریزش مو در مردان از همین نوع است. اگرچه عوامل زیادی مانند ژنتیک و محیط در شکل گیری این ریزش مو نقش دارند اما هنوز علت دقیق آن به طور کامل مشخص نشده است. با این حال شواهد نشان می دهد که این مشکل ارتباط زیادی با هورمون های آندروژن، به خصوص هورمونی به نام دی هیدروتستوسترون (DHT) دارد. آیا برای درمان ریزش مو آندروژنیک اقدام خاصی می توان انجام داد؟ در ادامه ی مقاله با ما باشید تا به بررسی جامع تر در رابطه با این نوع ریزش مو بپردازیم.
علت ریزش موی آندروژنیک
باتوجه به تحقیقات پزشکی به عمل آمده حدود ۶۰ درصد مردان و نزدیک به ۲۵ درصد زنان در طول عمرشان دچار ریزش موی آندروژنیک هستند. در نظر داشته باشید یکی از تفاوت های اصلی این نوع ریزش مو با سایر مدل ها، در علت آن است. این مشکل بیشتر از همه به ژنتیک و تأثیر هورمون های مردانه (آندروژن ها) مربوط می شود. آندروژن ها باعث می شوند فولیکول های مو به تدریج کوچک تر شوند و در صورت ادامه این روند و نبود درمان مناسب، موها کم کم نازک شده و در نهایت از بین بروند.
وراثت یکی از مهم ترین دلایل بروز این مشکل است. در زنان تغییرات هورمونی در دوران بارداری یا یائسگی می تواند فعالیت آندروژن ها را افزایش داده و ریزش مو را تحریک کند. حتی مشکلاتی مثل کیست تخمدان یا مصرف قرص های ضدبارداری با شاخص آندروژن بالا، ممکن است باعث آغاز ریزش مو شوند.
تماس با ما
در برخی موارد پزشکان ریزش موی آندروژنیک در زنان را با عواملی مانند کمبود آهن و ویتامین ها، اختلالات هورمونی، بی اشتهایی عصبی، تومورهای تخمدان یا غده فوق کلیه و برخی بیماری های دیگر مرتبط می دانند. اگر علاوه بر ریزش مو علائمی مثل قاعدگی نامنظم، آکنه شدید یا رشد بیش ازحد موهای ناخواسته را تجربه می کنید بهتر است حتماً برای بررسی دقیق تر به پزشک مراجعه کنید.
درمان قطعی ریزش مو آندروژنیک
برای مقابله با ریزش موی آندروژنیک روش های مختلفی وجود دارند که می توانند سرعت ریزش مو را کم کنند به رشد دوباره کمک کنند یا حتی جای موهای از دست رفته را پر کنند. این راهکارها از نظر تأثیر، هزینه و احتمال بروز عوارض متفاوت هستند.
درمان های دارویی همچون دو داروی ماینوکسیدیل و فیناستراید یکی از رایج ترین روش های درمان ریزش مو آندروژنیک محسوب می شوند.
ماینوکسیدیل یک محلول موضعی است که بدون نسخه دکتر هم می توان تهیه کرد. عملکرد این دارو به این طریق است که با گشاد کردن رگ های خونی پوست سر، خون رسانی به فولیکول ها را بهتر می کند و باعث می شود مرحله رشد مو طولانی تر شود. در نتیجه ریزش مو کندتر شده و در برخی افراد حتی موهای جدید هم شروع به رشد می کنند. لازم به گفتن است که میزان موفقیت این دارو در هر فرد متفاوت است. اما اغلب مصرف کنندگان، کاهش ریزش مو را تجربه می کنند.
فیناستراید به عنوان یکی دیگر از درمان های دارویی نیاز به نسخه پزشک دارد. این دارو با متوقف کردن فعالیت آنزیمی به نام ۵-آلفا ردوکتاز جلوی تبدیل تستوسترون به DHT را می گیرد. DHT همان هورمونی است که یکی از عوامل اصلی ریزش موی آندروژنیک به شمار می آید.
درمان ریزش مو آندروژنیک در زنان
تعداد داروهایی که برای ریزش موی آندروژنیک در زنان تأییدیه سازمان غذا و داروی آمریکا را دارند بسیار کم می باشند و اغلب هم اثربخشی محدودی دارند. حتی ممکن است ریزش مو پس از قطع درمان دوباره برگردد و گاهی عوارض جانبی ایجاد کنند. به همین دلیل درمان های حمایتی در این نوع ریزش مو اهمیت ویژه ای پیدا می کنند.
در این میان استفاده از مکمل های تغذیه ای تخصصی برای پوست و مو، بهره گیری از محصولات ضدریزش موضعی و مراقبت درست از پوست کف سر به عنوان راه حل های منطقی تر می تواند شرایط مناسب تری برای رشد مو در فولیکول ها ایجاد کرده و استحکام تارهای مو را افزایش دهد. این اقدامات در بعضی موارد سرعت جایگزین شدن تارهای جدید را بیشتر کرده و به افزایش تراکم مو کمک می کنند.
درمان ریزش موی آندروژنیک در مردان
درمان ریزش موی آندروژنیک مردانه معمولاً سه دسته اصلی دارد:
- داروهای خوراکی و موضعی
- روش های حمایتی مثل مکمل های تغذیه ای ، محصولات ضدریزش
- در نهایت روش های مداخله ای مانند کاشت مو
طبق گزارش NHS هیچ درمانی وجود ندارد که بتواند صد درصد نتیجه بدهد. با این حال هر چه درمان زودتر شروع شود احتمال موفقیت بیشتر خواهد بود. تا امروز فقط دو دارو تأیید رسمی سازمان غذا و داروی آمریکا را برای این نوع ریزش مو دریافت کرده اند: ماینوکسیدیل به شکل محلول موضعی که بدون نسخه هم فروخته می شود و فیناستراید خوراکی که فقط با نسخه پزشک در دسترس است.
این داروها معمولاً اثر متوسطی دارند و باید به طور مداوم مصرف شوند. چون در صورت قطع مصرف احتمال بازگشت ریزش مو وجود دارد. به همین دلیل برای راحت تر شدن مسیر درمان بسیاری از پزشکان در کنار دارو استفاده از روش های حمایتی را هم پیشنهاد می کنند.
تفاوت ریزش موی ارثی و هورمونی
یکی از پرسش های رایج میان افرادی که دچار ریزش مو می شوند این است که فرق بین ریزش موی ارثی و ریزش موی هورمونی چیست و چگونه می توان تشخیص داد که مشکل آن ها ناشی از ژنتیک است یا تغییرات هورمونی.
برای مثال در بانوان دوره هایی مثل یائسگی، زایمان و بارداری به دلیل نوسانات شدید هورمونی از مهم ترین زمان هایی هستند که می توانند موجب ریزش موی مشهود شوند.
به طور کلی ریزش موی ارثی ماهیتی دائمی دارد. اما می توان روند آن را با روش هایی مانند دارو درمانی، لیزر تراپی یا تزریق PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) تا حدی مهار و کنترل کرد. در مقابل در ریزش موی هورمونی اگر علت اصلی مانند بیماری هورمونی یا اختلال غدد برطرف شود احتمال بهبود و بازگشت رشد مو بیشتر خواهد بود.
